NASZE SOŁECTWA: BIELANKA

  Historia wsi sięga ponad 800 lat wstecz, a dokładnie do pierwszej wzmianki z 1217 roku. Z pewnością metryka Bielanki jest znacznie dłuższa, albowiem w najbliższej okolicy i w samej wsi od drugiej połowy XII stuleciu poszukiwano złota, a pierwsze domy zasiedlali kopacze. W 1479 roku po raz ostatni wymieniono miejscowe kopalnie złota: Zmartwychwstanie Pańskie i Św. Elżbiety. Religijne nazwy nie są przypadkowe – liczono, że dzięki temu patroni uchronią ich od wypadku i przyniosą szczęście. W niedziele i święta górnicy z resztą mieszkańców uczęszczali do kościółka, o którym wiemy, że w XV wieku posiadał ołtarz poświęcony Bogu Ojcu w Trójcy Jedynemu, św. Marii i św. Katarzynie. 

  Po upadku górnictwa wieś wyludniła się na dłuższy okres, a pozostali tylko rolnicy. Mimo przebiegającego przezeń traktu, rozwijała się powoli. Z 1687 roku pochodzi wzmianka, że mieszkało w Bielance (wówczas: Lauterseiffen) 22 chłopów. Spore ożywienie nastąpiło w kolejnym stuleciu, kiedy we wsi odnotowano: 15 chłopów posiadających dochodowe gospodarstwa, 28 zagrodników żyjących skromnie i uprawiających swe małe działki, 56 pracujących u kmieci oraz 8 rzemieślników. Istniały nawet dwie małe szkoły: katolicka i ewangelicka.

  Na przełomie XVIII i XIX stulecia Bielanka była własnością hrabiów Ponińskich, rodziny posiadającej pałac w Dębowym Gaju oraz inne dobra w okolicy Lwówka Śląskiego. Co ciekawe; z czasów wojen napoleońskich zachowała się legenda o kasie wojennej, która w 1813 roku została wywieziona do Bielanki. Podobno część złotych i srebrnych monet żołnierze rozdzielili między sobą, zaś resztę zakopali w lesie.

  Pod rokiem 1825 odnotowano we wsi 111 budynków, dwie szkoły, piętrowy browar oraz młyn wodny. Mieszkał tutaj łowczy dworski, było 24 rzemieślników i 9 handlarzy. Głównym źródłem dochodu mieszkańców było w owym czasie tkactwo; działało 345 krosien przędzalniczych. Z myślą o licznych gościach, przy głównej drodze w 1832 roku wzniesiono wielki zajazd „Pod Trzema Lipami”, nad którego wejściem umieszczono kamienną tablicę z godłem oraz inne elementy dekoracyjne. Szczytowy okres przypadł jednak na rok 1863, kiedy we wsi odnotowano 180 budynków, z których w większości działało przędzalnictwo chałupnicze. Upadek tego rzemiosła pod koniec stulecia w całym regionie spowodował kolejne wyludnienie i odpływ ludności do okolicznych miast. Wieś od tego czasu posiada rolniczy charakter – nic dziwnego, wszak panują tutaj dobre warunki klimatyczno-glebowe.

  Obecnie Bielanka otoczona jest użytkami rolnymi oraz lasami świerkowymi i sosnowymi z domieszką dębu i innych gatunków liściastych; przecina ją szosa nr 364 ze Złotoryi do Lwówka Śląskiego. Spośród zachowanych zabytków można z zewnątrz obejrzeć dawny zajazd (nr 24) „Pod Trzema Lipami”, XIX-wieczne budynki murowano-szachulcowe. Najcenniejszym zabytkiem jest mały, późnogotycki kościół pw. Św. Anny, przebudowany w 1697 roku. Niewielka, bezwieżowa świątynia, wzniesiona z piaskowca, zachowała ostrołukowy portal, drewniany strop nad nawą oraz sklepienie krzyżowo-żebrowe nad prezbiterium. Teren kościoła filialnego otacza kamienny mur z bramą na wzniesieniu, dzięki czemu z daleka niektórym turystom kojarzy się z małym zamkiem. (©)