Informacje o Gminie i Mieście Lwówek Śląski

Geografia

Gmina Lwówek Śląski leży w powiecie lwóweckim na terenie województwa dolnośląskiego. Obszar gminy o powierzchni 240,37 km2 zamieszkuje 19700 osób. Do gminy należy miasto Lwówek Śląski (siedziba władz) o powierzchni 16,61 km2, liczące 10300 mieszkańców oraz 28 wsi, z których większość leży w północnej części gminy.

Gmina Lwówek Śląski od strony południowej graniczy z gminami Wleń i Lubomierz, od południowego zachodu - z gminą Gryfów Śląski, od północnego zachodu - z gminą Nowogrodziec, od zachodu - z gminą Bolesławiec i od wschodu - z gminą Pielgrzymka. Obszar gminy Lwówek Śląski położony jest w północnej części Sudetów Zachodnich. Rzeka Bóbr przepływająca przez Lwówek Śl. oraz szosa Lwówek Śląski - Jelenia Góra rozdzielają gminę na dwie części: wschodnią- Pogórze Kaczawskie i zachodnią - Pogórze Izerskie. Mezoregion Pogórza Kaczawskiego składa się 4 mikroregionów: Doliny Bobru, Wzniesień Płakowickich, Rowu Zbylutowa i Pogórza Bolesławieckiego. Do mezoregionu Pogórza Izerskiego należą 3 mikroregiony: Niecka Lwówecka, Wzniesienia Gradowskie i Wzgórza Radomickie. Należą o­ne do jednej wielkiej struktury geologicznej Sudetów zwanej niecką północnosudecką. Niecka ta, obejmująca przeważający obszar pogórzy, została uformowana w schyłkowej fazie waryscyjskich ruchów górotwórczych w karbonie (350-285 mln lat) i aż do okresu górnej kredy wypełniała się osadami morskimi i lądowymi oraz utworami wulkanicznymi. Osady te leżą na powstałym ok. 2 mld lat temu starokrystalicznym, prekambryjskim fundamencie Sudetów. Okres permu (285-230 mln lat) przyniósł dalsze osadzanie materiału piaszczysto-żwirowego, znoszonego przez okresowe rzeki do obniżeń tektonicznych, z wypiętrzonych wcześniej masywów. Istotną rolę odgrywał wulkanizm, którego pozostałością są melafiry i porfiry w okolicach Płóczek. Panujący w cechsztynie suchy i gorący klimat powodował ustępowanie morza, które pozostawiło czerwony ił z wytrąceniami piaskowców, wapieni i dolomitów, a także buł anhydrytów przekształcone później w gipsy (okolice Niwnic). W triasie (230-195 mln lat) nastąpił ponowny zalew morski, który dostarczał osadów w postaci różowawych i czerwonawych piaskowców, występujących obficie w okolicach Lwówka Śl. Po ustąpieniu morza przez ok. 100 mln lat cały obszar pozostawał lądem z dużymi zniszczeniami. Podczas kolejnego zalewu morza w okresie górnej kredy (105-67 mln lat) znoszone były piaski, żwiry i wapniste iły dające początek grubej serii szarych piaskowców ciosowych w okolicach Lwówka Śląskiego. Koniec kredy to okres nasilania się ruchów górotwórczych powodujących ustąpienie morza oraz częściową deformację niecki. Okres trzeciorzędu cechują kolejne ruchy górotwórcze fałdowania alpejskiego, powodujące wypiętrzenie i rozcięcie obszaru pogórza, które przerwały okresy zrównań. Towarzyszył im intensywny wulkanizm, o czym świadczą zachowane do dziś pokrywy lawowe, żyły bazaltowe i kominy wulkaniczne (np. nieczynny kamieniołom bazaltu w Żerkowicach). Zwiększonej erozji w górach towarzyszyło osadzanie m.in. złotonośnych piasków i żwirów kwarcowych na pogórzu, w poziomie 220-230 m. w okolicach Lwówka, Płakowic, Dworka, Bielanki i Soboty. Ukształtowana w trzeciorzędzie rzeźba przetrwała w zasadzie do dziś, ulegając niewielkiemu przemodelowaniu w okresie plejstoceńskim (1,5 mln - 10 tys. lat). Na terenie gminy Lwówek Śląski występuje dosyć sporo surowców mineralnych. Do najczęściej spotykanych należą piaskowce czerwone i szare, które eksploatowane były w kamieniołomach koło Lwówka, Soboty, Płakowic, Zbylutowa, Niwnic i Kotlisk. Firma Górażdże Kruszywa eksploatuje z wyrobisk w Rakowicach Wielkich i Małych żwir i piasek, osadzony w starorzeczach Bobru. Natomiast w Niwnicach istnieje Kopalnia Gipsu i Anhydrytu "Nowy Ląd" zajmująca się wydobywaniem anhydrytu metodą podziemną oraz gipsu metodą odkrywkową. Przerobiony anhydryt stosuje się w przemyśle budowlanym, z kolei gips ma zastosowanie na budowach, w medycynie, stomatologii itp. W Płóczkach Dolnych istnieje nieczynny kamieniołom wapienia czerwonego (cechsztyńskiego), który wypalano dawniej w pobliskim piecu wapienniczym.

Roślinność obszaru gminy należy do piętra pogórza, gdzie rozległe tereny zajmują pola uprawne i łąki, rzadziej występują większe kompleksy leśne. Najpospolitszymi zespołami leśnymi są grądy, w których dominuje grab zwyczajny, dąb szypułkowy i bezszypułkowy oraz lipa drobnolistna. W podszyciu występuje leszczyna, dereń świdwa, jarzębina, trzmielina zwyczajna, wiciokrzew suchodrzew i inne krzewy. W runie spotkać można gwiazdnicę wielokwiatową, przytulę leśną, bluszczyka kurdybanka, konwalię majową, pszeńca gajowego, miodunkę ćmę, jaskra żółtolistnego, podagrycznika zwyczajnego, zawilca gajowego, kopytnika pospolitego, gajowca żółtego i fiołka leśnego. Osobliwością florystyczną jest m.in. kłokoczka południowa. W dolinach rzek występują łęgi podgórskie z olchą czarną i siwą, jesionem oraz jaworem. W ich podszyciu rośnie dereń, trzmielina, dziki bez koralowy, a w runie różne turzyce, świerząbek kosmaty, lepiężnik biały, gwiazdnica majowa i przetacznik górski. W części północnej i wschodniej gminy (okolice Kotlisk, Niwnic, Płakowic, Bielanki) rosną podgórskie bory z sosną i świerkiem o ubogim runie, z borówką czarną i czerwoną, tomką wonną, wrzosem zwyczajnym i śmiałkiem pogiętym. Na obszarze gminy naturalne zbiorowiska roślinne zostały prawie zupełnie zniszczone przez człowieka, który od dawna zagospodarował te tereny. Świat zwierzęcy jest znacznie uboższy od roślinnego, m.in. z powodu wytępienia w XVII-XIX wieku dużych drapieżników tj. niedźwiedzia, rysia, żbika i wilka. Obecnie największym zwierzęciem jest jeleń. Pospolitymi mieszkańcami lasów są sarny, lisy, dziki, kuny, łasice, wiewiórki czarne i rude, zające oraz jeże. Bogaty jest świat drobnych ssaków, występują tu m.in. nornice, ryjówki i myszy. Licznie występują również ptaki, a wśród nich m.in. zięby, rudziki, sójki, sikory, drozdy, dzięcioły, pliszki, jaskółki oraz ptaki drapieżne jak jastrzębie i myszołowy. Rzadziej spotkać można gady, np. padalca, zaskrońca, salamandrę plamistą czy żmiję zygzakowatą. W rzekach, potokach i wyrobiskach żwirowych złowić można pstrąga potokowego, lipienia, karasia, płoć, głowacza, szczupaka, suma i inne ryby.

Klimat obszaru gminy, podobnie jak klimat Sudetów Zachodnich oraz całej południowo-zachodniej Polski, kształtuje się głównie pod wpływem mas powietrza napływających znad Atlantyku i Skandynawii, zatem dominują cechy oceaniczne. Cały obszar należy do wydzielonego przez Adama Schmucka regionu klimatycznego - podgórskiego (przejściowego). Średnia roczna temperatura spada tu poniżej 8 °C. Najcieplejszymi miesiącami są lipiec (śr. temp. 17,5 °C) i sierpień (16,4 °C), a najzimniejszymi -  styczeń (-1,7 °C) i luty (-0,4 °C). Liczba dni z temperaturą powyżej 5 °C wynosi ok. 217, z temperaturą powyżej 10 °C  - 155, zaś z temperaturą powyżej 15 °C - 79 dni. Lato i zima trwają tu po około 12 tygodni. Okres wegetacyjny zaczyna się pomiędzy 31 marca a 5 kwietnia i trwa około 32 tygodni. Roczna suma opadów wynosi ok. 600-700 mm, największe opady występują w lipcu (12,8 mm) i sierpniu (11 mm). Natomiast najmniej opadów jest w lutym (5,9 mm), marcu i listopadzie (6,5 mm). Pierwszy opad śniegu występuje średnio ok. 1-10 listopada, natomiast ostatni opad średnio ok. 15-20 kwietnia. Średnia długość okresu potencjalnych opadów śnieżnych wynosi ok. 160-170 dni, z kolei średnia liczba dni z tym opadem wynosi ok. 45 dni. Gmina w całości leży w dorzeczu Bobru - dopływ Odry, a więc w zlewisku Morza Bałtyckiego. Sieć rzeczna tego terenu została ukształtowana w trzeciorzędzie i czwartorzędzie. Bóbr to rzeka o łącznej długości 268 km i powierzchni zlewni 5938 km2, odwadniająca największą cześć Sudetów Zachodnich. Na terenie gminy przeważa powierzchniowo lewa część dorzecza Bobru, podobnie jak w większości dorzeczy Sudetów. Najważniejszym lewobrzeżnym dopływem Bobru jest Płóczka z jej dopływem Słotwiną. Drugim lewobrzeżnym dopływem jest Srebrna, a jej dopływy to Wilczyca i Kwilica. Obie rzeki, Płóczka i Srebrna, wpływają do Bobru w Lwówku Śląskim Lewobrzeżnym dopływem Bobru jest także Rakówka. Wśród prawobrzeżnych dopływów Bobru najważniejszymi są Widnica, Bukownica oraz Chmielowski Potok płynący w Rowie Zbylutowskim. Wszystkie wymienione rzeki i potoki są typowo górskimi, charakteryzującymi się śnieżno-deszczowym zasilaniem. Topnienie śniegu na stokach wzniesień i gór powoduje wysokie stany wody na wiosnę (marzec, kwiecień), natomiast z letnim maksimum opadowym (czerwiec, lipiec, sierpień) wiążą się wezbrania letnie, które niejednokrotnie powodują powodzie w dolinach. Przykładem tego była ostatnia powódź latem 1997 r., kiedy to Bóbr i jego ważniejsze dopływy dwukrotnie wystąpiły z własnych koryt, częściowo zalewając tereny dolinne. Ważniejszymi zbiornikami wodnymi na tym obszarze jest kilka wyrobisk po żwirowniach w Rakowicach Wielkich i Małych. W występujących w dolinach rzecznych piaskach i żwirach znajdują się wody podziemne warstwowo-szczelinowe lub szczelinowe. Natomiast w skałach osadowych np. w piaskowcu, głównie występują wody gruntowe warstwowe, które wypełniają próżnie międzyskalne. Omawiany obszar posiada dosyć dobre gleby. Przeważają tu gleby bielicowe powstałe na skałach osadowych i osadach polodowcowych. W południowej części gminy występują gleby bielicowe oraz tzw. gleby bielicowo-brunatne. Zaś na południu dominują gleby brunatne terenów górzystych.

 

 

 

 

Historia

rynek-stary.JPG

 Lwówek Śląski należy do grupy najstarszych miast Dolnego Śląska. Jest także jednym z pierwszych miast w Polsce lokowanych na prawie magdeburskim. 

Już we wczesnym średniowieczu Lwówek stał się lokalnym centrum gospodarczym i ośrodkiem osadnictwa wiejskiego. Jego rozwój przyspieszyło także dogodne położenie przy znanym szlaku handlowym zwanym Królewską Droga (Via Regia) oraz eksploatacja złota na obszarze dawnych Płakowic. Czynniki te przyczyniły się do wczesnej lokacji - już w 1217 roku książę Henryk I Brodaty nadał Lwówkowi Śląskiemu prawa miejskie. 

Lokacja i związane z nią przywileje spowodowały szybki rozwój miasta. Lwówek nie tylko rozwijał się gospodarczo - wzrosła także jego rola jako ośrodka władzy. W 1243 roku książę Bolesław Rogatka zorganizował w mieście pierwszy na Śląsku turniej rycerski, a w latach 1278-86 Lwówek był siedzibą księcia Bernarda Zwinnego i stolicą samodzielnego księstwa. W następnym okresie miasto stało się integralną częścią księstwa świdnicko - jaworskiego i dzieliło jego losy. 
Stopniowo, w miarę wyczerpywania się złóż złota, podstawą utrzymania mieszkańców stało się rzemiosło, głównie sukiennictwo i tkactwo, handel oraz obróbka kamienia budowlanego. 
W 1329 roku miasto liczyło około 11 tysięcy mieszkańców i należało do najludniejszych ośrodków miejskich na Śląsku. W miarę rozwoju miasta lwóweccy mieszczanie uzyskiwali różne przywileje; prawo do organizacji targów i jarmarków, handlu solą, bicia własnej monety itd. We Lwówku istniało kilka cechów, z których najbardziej znaczącym był cech skupiający sukienników. 
W 1392 roku, po śmierci księżnej Agnieszki, przeszedł Lwówek pod panowanie czeskie. Sto lat później - w 1498 roku, król czeski Władysław Jagiellończyk nadał Lwówkowi herb, który jest używany do dnia dzisiejszego.098-rynek-ratusz.jpg
Na początku XVII wieku miasto liczyło ponad 8 tysięcy mieszkańców. Funkcjonowało w nim 450 warsztatów sukienniczych, które wspaniale prosperowały. Kres tej prosperity przyniosła wojna trzydziestoletnia (1618-48), w trakcie której Lwówek został spustoszony i dokumentnie zniszczony. 
Zniszczenia wojenne, straty ludnościowe oraz pożary w latach 1659 i 1704, spowodowały, że prawie przez cały wiek XVIII miasto wegetowało. Niewielkie ożywienie gospodarcze nastąpiło pod koniec XVIII wieku. Lwówek, liczący wówczas nieco ponad 2600 mieszkańców, skorzystał z koniunktury, jaka zapanowała w Prusach. Niestety, rozwój gospodarczy został zahamowany w trakcie wojen napoleońskich. Wówczas przebywał w mieście sam "bóg wojny" - cesarz Napoleon Bonaparte, który zwyciężył Prusaków podczas tak zwanej "pierwszej bitwy nad Bobrem" - 22 sierpnia 1813 roku. Tak zwana "druga bitwa nad Bobrem", stoczona 29 sierpnia 1813 roku, zakończyła się klęską Francuzów. 

Dopiero w drugiej połowie XIX wieku następuje pewne ożywienie gospodarcze. Lwówek uzyskuje połączenie kolejowe ze Złotoryją (1884 r.) i Gryfowem Śląskim (1885 r.) oraz znacznie później z Jelenią Górą (1909 r.). W mieście i okolicy rozwija się turystyka wspierana przez aktywne koło Związku Karkonoskiego, a dzięki kapeli dworskiej koncertującej w pałacu Hohenzollernów staje się centrum kulturalnym. Także w tym okresie rozwija się przemysł spożywczy - w mieście powstaje między innymi nowoczesny browar Hohbergów oraz wytwórnia wódek. Następuje dalszy rozkwit lokalnych kamieniołomów, powstaje kopalnia gipsu i anhydrytu.
044 rynek strona poludniowaNiestety, w okresie międzywojennym nadzieje na bardziej aktywny rozwój nie spełniły się. Wprawdzie liczba ludności wzrosła do ponad 6 tysięcy, ale zmalała liczba zakładów przemysłowych i rzemieślniczych. Procesu degradacji gospodarczej miasta nie zdołał nawet zatrzymać specjalny program pomocy prowincjom wschodnim Rzeszy Niemieckiej wdrożony w 1937 roku. 
W czasie II wojny światowej pogłębia się zastój gospodarczy miasta, które w ostatniej fazie walk zostaje zniszczone w 40 %. 
Lwówek Śląski, zajęty przez wojska radzieckie 9 maja 1945 roku, w tym samym miesiącu staje się ośrodkiem administracji powiatowej, funkcję tę pełni do czerwca 1975 roku. Natomiast od 1973 roku jest siedzibą gminy miejsko wiejskiej, obejmującej aktualnie miasto Lwówek Śląski i 28 wsi.


Materiał zaczerpnięty z "Przewodnik turystyczny - Lwówek Śląski i okolice"

Warto zobaczyć - strona w przygotowaniu

Zabytki Ratusz.JPGbaszta bolIMG_8952.JPG

Ratusz Ratusz.JPG

Ratusz

Śląsk od najdawniejszych czasów był miejscem przenikania różnych kultur. Tędy przebiegały ważne szlaki handlowe z zachodu na wschód i z północy na południe. Na jednym z takich szlaków, tzw. „Drodze Królewskiej”, leżała osada, która swój rozwój i największe bogactwo zawdzięcza handlowi.

Patrząc dzisiaj na Lwówek Śląski, trudno uwierzyć, że jeszcze czterysta lat temu nadbobrzański gród mógł konkurować pod względem wielkości z takimi miastami jak Legnica czy Wrocław. Dowodów świetności miasta jest wiele np. kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, podwójny pierścień murów obronnych z wieżami Bram Bolesławieckiej i Lubańskiej i inne.

Szczególną uwagę w czasie zwiedzania miasta przykuwa ratusz miejski, znacznie przewyższający swoją wielkością potrzeby miasta. Nawet ratusz wrocławski ustępuje mu pod względem wielkości. Uwagę zwraca szczególnie geometryczna bryła ratusza stanowiąca doskonale rozłożone proporcje 1 x 3 (szerokość x długość). Bardzo ważnym szczegółem budowy jest fakt, że wieża ma dokładnie taką samą wysokość jak jego długość po stronie południowej.

W 1217 roku, kiedy Lwówek otrzymał prawa miejskie, był już wówczas ważnym ośrodkiem handlowym, o czym świadczyć mogą rozmiary rynku miejskiego (216 x 80 m). W tym okresie istniały już najprawdopodobniej podwaliny obecnego ratusza - Dom Kupiecki, w którym zbierała się Rada Miejska wybudowany przez księcia Bolesława Rogatkę. Wraz z rozwojem osady, władze miejskie potrzebowały nowej siedziby odzwierciedlającej wzrost zamożności mieszkańców. Pierwszym etapem zmian była budowa wieży ratuszowej w latach 1500 – 1504. Najprawdopodobniej z tego okresu pochodzi również pierwszy zegar zainstalowany na wieży, który zachował się do 1810 roku, kiedy to został wymieniony na nowy, działający do dnia dzisiejszego. Południowa fasada ratusza zawdzięcza swój kształt wielkiej przebudowie w latach 1522 – 1524. Głównym architektem był Wendel Roskopf, a kierownikiem budowy mistrz kamieniarski T.L. Jego popiersie umieszczone jest w sieni ratusza. To dzięki nim ratusz uzyskał przepiękną siatkę sklepienia sieni i sali mieszczańskiej. Pracę na piętrze zakończono na sali Ław Sądowych. Około 1546 roku dokończono wystrój pozostałych sal znajdujących się na piętrze oraz zdobień fasady ratusza.

Do początku XX wieku zabytek ten był wielokrotnie przebudowywany, między innymi dobudowano rząd kamieniczek znajdujących się na północnej ścianie ratusza. W latach 1902 -1905 trwały prace budowlane pod kierunkiem prof. Hansa Pelziga. Z tej przebudowy pochodzą podcienia handlowe znajdujące się na północnej fasadzie budynku, jak i bogate zdobienia sali ślubów. W nowo dobudowanej przestrzennej klatce schodowej wmurowano płaskorzeźby nagrobne, przyniesione z dawnego klasztoru franciszkanów.

Lwówecki ratusz, jest perełką świeckiej architektury Dolnego Śląską. Zabytek ten godny jest poznania, zatem z wielką przyjemnością pragniemy zaprosić do jego zwiedzenia.

 

Pałac Hohenzollernów PICT0045

PICT0045Wraz z upadkiem znaczenia zamków warownych pojawiła się moda na budowę bogatych i ekskluzywnych siedzib magnackich. W porównaniu ze średniowiecznymi zamkami, których wyposażenie było zazwyczaj skromne i proste, pałace charakteryzowały się bogactwem i przepychem.  W wieku XIX niemal każde miasteczko i wieś posiadały rezydencje i pałace.

Lwówecki  pałac  wzniesiono z miejscowego piaskowcaw latach 1850 - 1852. Nad wejściem umieszczono kartusz herbowy księcia Hohenzollern, trzymany przez  stojące po bokach psy.
W górze mitra książęca, a w szarfie sentencja: NIHIL:ABSQUE DEO (niczego nie ma bez Boga). Na zapleczu rezydencji urządzono, sporych rozmiarów jak na warunki miejskie, ogród.
W latach 1862 - 1863 konstrukcję pałacu wzbogacono o zabudowania powozowni i stajni.

Budowę obiektu zawdzięczamy Fryderykowi Wilhelmowi Konstantynowi księciu von Hohenzollern – Hechingen, który po utracie posiadłości po rewolucji w 1848 odziedziczył pobliską Skałę i postanowił urządzić we Lwówku zimową rezydencję, Stała się ona miejscem odbywania uroczystych koncertów.

Najbardziej reprezentatywna sala w pałacu została zaprojektowana właśnie z myślą o wielkich koncertach. Książę był wielbicielem muzyki i mecenasem twórców. Sam komponował i jednocześnie śpiewał jako solista w swojej 44. – osobowej kapeli dworskiej, którą w całości sprowadził z Hechingen do Lwówka.

Wśród znanych kompozytorów, muzykalny książę gościł w lwóweckim pałacu m.in. Franciszka Liszta, Hektora Berlioza, a także Ryszarda Wagnera. Lata wspaniałej świetność rezydencji skończyły się wraz z postępującą chorobą księcia. Gdy w 1869 r. Fryderyk zmarł, wszyscy muzycy rozjechali się po Europie, wojsko opuściło miasto, a nuty i instrumenty zostały rozdysponowane. Wspaniały gmach sprzedano hrabiemu von Nostiz z Soboty, który z kolei odstąpił go władzom powiatowym. Obecnie gmach jest siedzibą Starostwa Powiatowego i Urzędu Gminy i Miasta.

 

 

 

 

AtrakcjeDSC_5816_1.jpgDSC_8399_1.jpgDSC_8900_1.jpg

Skała z MedalionemDSC_5816_1.jpg

Szwajcaria LwóweckaDSC_8399_1.jpg

Pola AgatoweDSC_8900_1.jpg

 

Urząd Gminy i Miasta

Aleja Wojska Polskiego 25 A
59-600 Lwówek Śląski
tel. 75 647 78 88, fax. 75 647 78 89
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Straż Miejska

Aleja Wojska Polskiego 25A
59-600 Lwówek Śląski
tel. 75 647 78 73
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Urząd Stanu Cywilnego

Plac Wolności 1
59-600 Lwówek Śląski
tel. 75 647 78 75
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.